Tybetańczycy

Tybetańczycy – lud zamieszkujący Tybet i sąsiednie regiony, mówiący językiem tybetańskim. Pod względem antropologicznym dzielą się czasem na dwie grupy, reprezentujące dwa odmienne typy fizyczne. Wszyscy Tybetańczycy mówią tym samym językiem, bardzo stylizowanym i obejmującym zestawy zwrotów i słów grzecznościowych, używanych podczas rozmowy z ludźmi tego samego lub wyższego stanu. Zwyczajnych zwrotów i słów używa się rozmawiając z osobami niższego stanu lub odnosząc je od siebie. Istnieje ponadto dodatkowy zestaw zwrotów i określeń grzecznościowych, które stosuje się wobec najwyższych lamów i szlachcciów. Libczę Tybetańczyków szacuje się na około 4.2 miliony w samym Tybecie i 2 miliony na etnicznie tybetańskich terenach Bhantu, Indii oraz północnego Nepalu oraz regionu Ladakh w stanie Dżammu i Kaszmir. Przed aneksją Tybetu, dokonaną w 1959 roku przez Chiny, klasy społeczne u Tybetańczyków można było wyróżnić na podstawie opozycji: duchowny-świecki, szlachcic-chłop, kupiec-robotnik, rolnik-koczownik i handlarz-mieszczanin. Rolnicy tworzyli tradycyjnie stan chłopski Tybetu, większość z nich pracowała jako dzierżawcy lub najemni robotnicy na ziemiach należących do klasztorów lub szlachty.